2 december: het België van de werkende bevolking tegen het België van het establishment

De nieuwe regering en haar zes partijen heeft het over “verantwoordelijkheid”, het patronaat over “dialoog”, maar ze willen in geen geval luisteren naar de mensen in de straat. Om het plan Di Rupo-De Croo tegen te houden zullen de werkende mensen de komende dagen de druk nog moeten opdrijven.

Op 2 december zag men het België van de werkende mensen en dat van het patronaat. Dat van de werkende bevolking bracht 80.000 mensen op de been ondanks de dreiging met ontslag in tal van bedrijven (twee gevallen van ontslag werden gemeld in de streek van Kortrijk, twee mensen die hun recht op betogen wilden uitoefenen). Het België van het patronaat had voor de camera’s de mond vol van dialoog, maar de intimidaties in de bedrijven werden niet getoond.

Ja, het België van die van onder kon eindelijk zijn gedacht zeggen in de straten van Brussel, om te laten horen dat het niet gelooft dat de besparingen de “oplossing” zijn. Tegen het België van die van boven, die na eerst de mensen wijs gemaakt te hebben dat betogen toch niet helpt, nu het succes van de betoging minimaliseert en een antisociaal plan wil doordrukken. Tegen dat België dat dit weekend alle camera’s richt op de partijcongressen van de zes partijen, om de 80.000 van vrijdag te doen “vergeten”.

De zakkenrollers van de vlinderregering tegenhouden!

De 80.000 van Brussel maakten het duidelijk voor het België van die van boven: dit budget is geen akkefietje, is niet sociaal. Ze geloven Di Rupo niet die beweert dat hij 11,3 miljard euro heeft gevonden zonder te raken aan de werkende mensen, de zieken of de gepensioneerden. Terwijl bij zijn nieuwe inkomsten slechts 3 % komen van inkomsten uit kapitaal en 13 % uit de winsten van de bedrijven (zoals Anne Demelenne van het ABVV zei).

“Als iemand zoveel geld pikt en dan zegt dat hij je niet bestolen heeft, dan moet het een zakkenroller zijn” zei een van de manifestanten vrijdag.

Want in de loop van de laatste week zijn vele mensen de draagwijdte en de zwaarte van de maatregelen van het akkoord gaan beseffen, want vaak bleek die nogal verdoken:

-  Het in de feiten schrappen van het brugpensioen: We zullen tegen 2016 twee jaar langer moeten werken en tegen 2020 nog eens twee jaar. Als we ze hun gang laten gaan dan zal iedereen die geboren is na 1968 minstens tot zijn 62 moeten werken, zelfs als hij in ploegen werkt of aan de band. En in de openbare diensten leidt het akkoord tot een vermindering van het pensioen van 10 tot 15 %, vooral voor diegenen die nu nog geen 50 zijn.

-      - De halvering van het recht op tijdskrediet: voor al degenen die eens (een beetje) willen uitblazen, zal het vrijwel onmogelijk zijn om 4/5de te krijgen.

-       - De vermindering van de koopkracht (ook voor gezinnen waar beiden werken) door een batterij van zogezegd kleine maatregelen: verhoging van de btw op digitale televisie, vermindering van de belastingaftrek voor kinderopvang, verhoging van btw bij de notaris (bij aankoop van een huis), gedaan met de groene premies voor renovatie, verhoging van de prijs van dienstencheques,…

-      - Beperkingen in de sociale zekerheid die door de LBC op 2.200 euro worden geschat voor een gemiddeld gezin met drie kinderen, door besparingen in de gezondheidszorg, (meer dan 745 miljoen in 2013), in de werkloosheidsvergoedingen, de eindeloopbaan,…

-       - Het doorschuiven van de kosten van de bijdragen van de banken en de grote energieleveranciers, want er werd geen enkele ernstige maatregel genomen tegen prijsverhogingen.

Twee visis op democratie

 Maar 2 december betekende ook de confrontatie tussen twee visies op de democratie en de politiek.

Die van de werkende mensen die op straat kwamen met alternatieve oplossingen, zoals het geld te gaan halen bij de 1 % die van de crisis profiteren en niet bij de 99 % die er het slachtoffer van zijn. Tegen die van boven, die fatalisme verspreiden met de hulp van een bepaalde pers die campagne voert om “niet te staken” en die zegt dat “er niets meer te vragen valt aan de onderhandelaars die hun budget nu hebben afgesloten…”

Wat een vreemde opvatting over democratie toch! Gedurende 540 dagen onderhandelt een minigroepje van politici en die mogen niet gestoord worden, maar de dag dat ze een akkoord sluiten is de tijd om te reageren al weer voorbij… En Di Rupo zei al tegen de vakbondstop dat er enkel nog kon gediscussieerd worden over punten en komma’s. Terwijl de index alweer onder druk staat, er nieuwe plannen worden aangekondigd voor binnen enkele maanden (wat toekomstig minister Johan Vande Lanotte ondertussen al bevestigde) en Sarkozy en Merkel hardere besparingen en sancties aankondigen tegen de volgende Europese top.

Onder deze omstandigheden is een dialoog niet mogelijk. Een nieuwe krachtmeting moet nieuwe krachtsverhoudingen scheppen om de hoofdpunten van het vakbondsprogramma te realiseren: niet raken aan de brugpensioenen, aan de openbare diensten, aan de werkloosheid en aan het tijdskrediet; en een reële bijdrage van het kapitaal door het schrappen van de notionele interestaftrek en door een miljonairstaks.

De betoging van de 80.000 van vrijdag kan de start vormen van een nieuwe mobilisatie: namelijk die voor de grote betoging voor werk en tegen de besparingen van woensdag 7 december in Luik. En voor nieuwe stakingen nog voor Kerstmis.

Guy Tegenbos van De Standaard schrijft op zaterdag 3 december: “De eerste struikelstenen op het eerste stuk van de weg van Di Rupo zijn de vakbonden (…) Als het militante deel van de achterban de eerstvolgende weken niet voor explosies zorgt, blijft dit beheersbaar voor Di Rupo.”

Op die manier toont deze editorialist ons eigenlijk welke weg we moeten opgaan om dit plan vol antisociale explosies van tafel te vegen.